Samochody mogą być rozliczane w firmie jako:

1. Środek trwały na podstawie: 
   
• kupna samochodu do przedsiębiorstwa;

   • otrzymanie samochodu w darowiźnie;

   • nabycia z przedsiębiorstwem;
 

2. Amortyzacja na podstawie leasingu finansowego;

3. Koszt uzyskania przychodu w przypadku samochodu używanego na podstawie leasingu operacyjnego (cała rata leasingowa,
    powiększona o konieczne opłaty manipulacyjne i prowizje)  i innej umowy niż leasingu (np. najem, dzierżawa, użyczenie).

 

Samochód w firmie jako środek trwały

 

Za środki trwałe uznaje się składniki majątku o przewidywanym okresie użytkowania dłuższym niż rok, które:

  • stanowią własność lub współwłasność podatnika,

  • zostały nabyte lub wytworzone we własnym zakresie,

  • są kompletne i zdatne do użytku,

  • będą używane na potrzeby związane z prowadzoną działalnością gospodarczą (lub oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy leasingu).
     

W przypadku samochodu stanowiącego własność firmy nie należy zaliczać wydatku poniesionego na jego zakup bezpośrednio do kosztów, a dokonywać miesięczne lub kwartalne odpisy amortyzacyjne.


Wprowadzenie do ewidencji środków trwałych 


Samochód należy wprowadzić do ewidencji środków trwałych najpóźniej w miesiącu przekazania ich do użytkowania, która powinna zawierać:

  • liczbę porządkową;

  • datę nabycia;

  • datę przyjęcia do używania;

  • określenie dokumentu stwierdzającego nabycie;

  • określenie środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej;

  • symbol Klasyfikacji Środków Trwałych;

  • wartość początkową;

  • stawkę amortyzacyjną;

  • kwotę odpisu amortyzacyjnego za dany rok podatkowy i narastająco za okres dokonywania tych odpisów;

  • zaktualizowaną wartość początkową;

  • zaktualizowaną kwotę odpisów amortyzacyjnych;

  • wartość ulepszenia zwiększającą wartość początkową;

  • datę likwidacji oraz jej przyczynę albo datę zbycia.

 

Ustalenie wartości początkowej samochodu 


Przy ustalaniu wartości początkowej samochodu należy wziąć pod uwagę sposób jego nabycia.


Za cenę nabycia uważa się kwotę należną sprzedającemu, powiększoną o koszty związane z zakupem naliczone do dnia przekazania środka trwałego do używania, a w szczególności o koszty:

  • transportu, załadunku i wyładunku,

  • ubezpieczenia w drodze, montażu,

  • opłat notarialnych, skarbowych i innych, odsetek oraz prowizji.


Należy natomiast mieć na uwadze, że wydatki poniesione na ubezpieczenie pojazdu (poza ubezpieczeniem w drodze), nie są uznawane za koszty związane z jego zakupem. Takie wydatki księgujemy bezpośrednio do kosztów uzyskania przychodów, ponieważ są to koszty eksploatacyjne związane z użytkowaniem pojazdu.


Jeśli nie można ustalić ceny nabycia pojazdu (np. w przypadku braku faktury zakupu), za wartość początkową przyjmuje się wartość z wyceny dokonanej przez podatnika, z uwzględnieniem cen rynkowych pojazdów tego samego rodzaju.


W razie nabycia samochodu w sposób nieodpłatny (np. w drodze spadku czy darowizny) za jego wartość początkową przyjmuje się natomiast wartość rynkową z dnia nabycia, chyba że umowa o nieodpłatnym przekazaniu określa tę wartość jako niższą. Wartość rynkową należy określić na podstawie przeciętnych cen stosowanych w obrocie składnikami tego samego rodzaju z uwzględnieniem stanu i stopnia ich zużycia.


Po ustaleniu wartości początkowej samochodu, czas rozpocząć jego amortyzację. Wydatki poniesione na nabycie samochodu osobowego będą co do zasady stanowiły podstawę amortyzacji podatkowej.


Metody amortyzacji samochodu osobowego


Samochód należy amortyzować od miesiąca następującego po miesiącu, w którym samochód został wprowadzony do ewidencji. Podstawową metodą amortyzacji samochodu firmowego jest dokonywanie równomiernych odpisów miesięcznych, kwartalnych lub rocznych.


Przepisy pozwalają też skrócić okres amortyzacji samochodu o 50 proc. Dotyczy to wyłącznie samochodów używanych lub ulepszonych, po raz pierwszy wprowadzonych do ewidencji. W tym przypadku podatnik sam ustala stawkę amortyzacyjną. Jest jednak związany minimalnym okresem amortyzacji określonym przez ustawę. Okres amortyzacji indywidualnej dla samochodu firmowego nie może być krótszy niż 30 miesięcy.


Jeżeli wartość początkowa samochodu nie przekracza 10 000 zł, podatnik może:

  • całość zaliczyć bezpośrednio do kosztów podatkowych,

  • amortyzować go na zasadach ogólnych,

  • amortyzować go na zasadach amortyzacji jednorazowej.


W przypadku samochodu o wartości początkowej powyżej 150 000 zł do kosztów uzyskania przychodów nie można zaliczyć odpisów amortyzacyjnych w części ustalonej od wartości samochodu przewyższającej równowartość 150 000 zł. 


Tej samej zasadzie podlega ubezpieczenie autocasco (AC) samochodu osobowego – limit to 150 000 zł. Ubezpieczenie obowiązkowe OC może natomiast zostać zaliczone do kosztów w pełnej wysokości. W obu przypadkach warunkiem jest natomiast opłacenie polisy.


Metody amortyzacji samochodu ciężarowego


W celu amortyzacji samochodów ciężarowych można zastosować metodę degresywną, której podstawę obliczenia odpisów amortyzacyjnych w pierwszym roku podatkowym stanowi wartość początkową brutto, a w następnych latach wartość netto amortyzowanego środka trwałego (czyli wartość pomniejszona o dotychczasowe odpisy amortyzacyjne). 

Podstawową cechą metody degresywnej jest stopniowe obniżanie wartości odpisów amortyzacyjnych wraz z upływem czasu ich dokonywania, przy maksymalnym odpisie w pierwszym roku podatkowym.


W przypadku samochodów ciężarowych możliwa jest również amortyzacja jednorazowa w ramach pomocy de minimis. Dotyczy ona jednak tylko małych podatników lub podatników rozpoczynających prowadzenie działalności gospodarczej. W jednym roku jednorazowe odpisy amortyzacyjne nie mogą przekroczyć kwoty 50 000 euro.


Nie ma też limitu dotyczącego wartości początkowej, od której można dokonywać odpisów amortyzacyjnych samochodu ciężarowego, jak również limitu dotyczącego odliczania składek na ubezpieczenie dobrowolne AC. Zarówno odpisy amortyzacyjne, jak i ubezpieczenie AC stanowią koszt podatkowy bez jakichkolwiek ograniczeń.

 

Samochód niebędący własnością przedsiębiorcy lub niewprowadzony (nabyty) do majątku przedsiębiorstwa.


Inne zasady rozliczania kosztów użytkowania pojazdu znajdą zastosowanie w sytuacji, gdy samochód nie został wprowadzony do majątku przedsiębiorstwa lub nie należy do przedsiębiorcy, a stanowi prywatną własność przedsiębiorcy lub tytuł prawny do jego korzystania wynika z umowy użyczenia, najmu lub dzierżawy.


Zasady rozliczania prywatnego samochodu lub samochodu użytkowanego na podstawie umowy będą się charakteryzować brakiem odpłatności za takie korzystanie z samochodu, natomiast najem i dzierżawa są umowami odpłatnymi, tj. za korzystanie z samochodu należy uiścić wynajmującemu lub wydzierżawiającemu czynsz.

 

Od 2019 roku podatnicy wykorzystujący w działalności gospodarczej prywatne samochody osobowe mogą ujmować w kosztach uzyskania przychodów 20% wartości poniesionych wydatków eksploatacyjnych. W przypadku vatowców do limitu 20% wliczony jest nieodliczony podatek VAT – 50%. 

 

Leasing
 

Niezwykle popularną formą używania samochodu jest używanie go na podstawie umowy leasingu - operacyjnego lub finansowego.


W przypadku leasingu operacyjnego samochód pozostaje w ewidencji środków trwałych leasingodawcy. Oznacza to, że leasingobiorca nie może zaliczyć do kosztów uzyskania przychodu odpisów amortyzacyjnych. Tym, co może zostać zaksięgowane jako wydatek firmowy, jest cała rata leasingowa, powiększona o konieczne opłaty manipulacyjne i prowizje. Także wszystkie koszty poniesione na codzienną eksploatację środka trwałego – jak np. paliwo do samochodu – mogą zostać wprowadzone do wydatków firmowych, bez konieczności ograniczania ich kilometrówką. 


Jeżeli nie jest prowadzona kilometrówka, podatnik może odliczyć 50% podatku VAT, a w kosztach uzyskania przychodu ująć 75% wartości wydatków związanych z eksploatacją pojazdu (paliwo). W przypadku prywatnego samochodu wykorzystywanego do celów mieszanych (prywatnie i w działalności), podatnik odliczy 50% wartości VAT oraz ujmie 20% wartości wydatków w KPiR.


Jeżeli samochód jest warty więcej niż 150 tysięcy (lub 225 tysięcy dla samochodu elektrycznego) możemy w koszty zaksięgować ratę proporcjonalnie do całkowitej wartości 150 tysięcy.

 

W przypadku leasingu finansowego momencie zawarcia umowy pojazd zostaje wprowadzony do ewidencji środków trwałych leasingobiorcy, który dokonuje odpisów amortyzacyjnych i zalicza je do kosztów uzyskania przychodów.

 

Korzystający nie może zakwalifikować do wydatków firmowych całej raty leasingowej, którą opłaca za sprzęt a jedynym kosztem – obok odpisów amortyzacyjnych – są odsetki od części podstawowej raty. Obliczane są one jako różnica pomiędzy kwotą spłaty a wartością początkową składnika majątku. 

 

Wraz z opłaceniem ostatniej raty leasingobiorca staje się właścicielem przedmiotu leasingu. 

 

Podatek VAT przy leasingu finansowym nie jest rozkładany na raty. Całą jego kwotę należy opłacić wraz z odprowadzeniem pierwszej raty leasingowej. 

 

 

Jak rozliczać samochód w firmie

09 czerwca 2020
PRODUKCJA A MAGAZYN

Od sposobu nabycia lub korzystania z samochodu zależy możliwość rozliczenia samochodu jego utrzymania do kosztów uzyskania przychodu, a tym samym zmniejszenia podstawy opodatkowania.

Księgowi są do Twojej dyspozycji od poniedziałku
do piątku od 9 do 17.
Infolinia: 22 112 02 35

Wszelkie prawa zastrzeżone. Wszystkie materiały wykorzystane na ww. stronie w tym: logo, tekst, zdjęcia, grafika, dźwięk oraz sposób ich prezentacji są prawnie chronione i stanowią własność intelektualną ich właścicieli. Dane te zostały podane wyłącznie w celach informacyjnych. design studiokreatywa.pl

 

Operatorem platformy mOrganizer finansów

jest CashDirector S.A.  Al. Jerozolimskie 96 00-807 Warszawa

Regulamin 

serwisu CashDirector dostępnego w ramach systemu transakcyjnego mBank S.A., w pakietach: mFakturowanie,

mOrganizer finansów, mKsięgowość Komfort i mKsięgowość Premium

Polityka prywatności

Pomoc techniczna jest do Twojej dyspozycji
od poniedziałku do piątku od  9 do  17.  
Infolinia: 22 100 50 60